Özgün Adı: Glass Sword
Çeviren: Onur Kınacı Birler
Sayfa Sayısı: 546
Goodreads Puanı: 3,97 (54K+)
Benim Puanım: 4
Arka Kapak
Ben bir kılıcım; şimşekten ve ateşten doğdum. Kalbimin
kırılmasından korkmuyorum. Acıdan korkmuyorum. Sadece boşluğa uyanmaktan
korkuyorum. Yalnız bir fırtınada tek bir şimşek olmaktan. Ben bir kılıçsam,
camdan yapılmışım ve çatlamaya başladığımı hissediyorum. Mare Barrow sadece
farklı olduğunu biliyor. Mare'nin kanı, Poyraz'daki sıradan her insanınki gibi
kırmızıdır ancak Gümüş yeteneği, yani şimşekleri kontrol etme gücü nedeniyle
saray onu gizlemiş ve himayesine almak istediği bir silaha dönüştürmüştür. Genç
kız, tahtı ele geçirmek için ona ihanet eden arkadaşı Prens Maven'dan kaçmayı
başardığında ise şaşırtıcı bir gerçeği keşfeder: Kendisi gibi farklı olan
başkaları da vardır. İntikam arzusuyla dolu ve artık taç giymiş bir kral olan
Maven peşindeyken, Mare yeni bir göreve atılır: Kendisi gibi yetenekleri olan
Kızıl-Gümüş insanları toplayıp bir ordu kuracaktır. Yükselen bir şafak kadar
kızıl, gümüş bir mermiden daha hızlı; zalim yöneticileri devirebilecek kadar
güçlü bir ordu. Ancak iktidar tehlikeli bir oyundur ve Mare bedelini artık
bilmektedir.
Benim Yorumum
Yine kıyasa
gidiyorum fakat Kızıl Kraliçe’yi okuduğumda yazarın bu kadar acımasız
olabileceğini tahmin edemezdim. Her distopyada olduğu gibi Cam Kılıç’ta da
kayıplar yaşadık ve bu ölümlerden bir tanesi beni dehşet şekilde etkiledi. Kim olduğunu
elbette söylemeyeceğim ama ölümünün ağırlığını taşıyamadım. Anında gözyaşlarım
gözlerimden taşmaya başladı. Ağlamaya başlamam da tıpkı ölümü gibi çok ani ve
kaçınılmaz oldu.
Bu yazıyı saat
kaçta okuyorsunuz bilmiyorum ama ben 02:20 itibariyle yazmaya başladım.
Gözlerim ağlamaktan hafif şişmiş ve kapanmaya yüz tutmuş durumda. Yapabildiğim
tek şey "Neden?" diye sorup isyan etmek.
"Senin... senin aptal olduğunu düşünmüyorum."
"Bu bana şimdiye kadar söylediğin en güzel söz olabilir,"
(sf. 94)
Şunu söylemeliyim, Cam Kılıç mükemmel bir kitap
değildi. Olağanüstü derecede güzel de değildi. Her ne kadar olaylar çok hızlı
başlamış olsa da kitaba bir anda çöken durgunluk, kitabın ilk yarısını
sıkıcılaştırdı. Özellikle 200'lü sayfaların başları gerçekten sıkıcıydı.
Fakat ikinci yarı, resmen, yıktı geçirdi. Daha
önce hiçbir kitapta bu denli ağladığımı hatırlamıyor oluşum da cabası.
Bir tıslama, ardından dişlilerin
dönmesi, kabloların titreşmesiyle jetin arkası
bazılarımızın belki de son kez göreceği sabaha açıldı.
(sf. 371)
Kızıl Kraliçe ile Cam Kılıç arasında büyük
farklılıklar var. Cam Kılıç'ta kitabın bütününe hâkim olan bir güvensizlik var.
Mare ilk kitapta öylesine yaralar almıştı ki, iyileşmelerine şahit olmayı bir
yana bırakın, bu yaraların Mare'yi nasıl tükettiğini okuyoruz. Yalnızlaşıyor ve
bu yalnızlık onunla beraber okuru da umutsuzluk çukuruna sürüklüyor.
İlk kitapta
Julian'ın söylediği bir cümle, etkisini koruyor: “Herkes herkese ihanet
edebilir.” Bu cümle, kitabın tamamını ele geçiriyor.
İçimde yanabilecek hiçbir şey kalmamıştı.
(sf. 433)
Pek çok yönden
kıyasladığımızda Kızıl Kraliçe’den daha başarılı bir kitaptı. Ne yazık ki başta
da belirtmiş olduğum gibi, zaman zaman sıkıldım. Kitabı elime ilk aldığımda
kalınlığından dolayı sevinmiş ve daha fazla okuyacağımız için mutlu olmuştum. Okumaya
başladığımda ise bayık buldum ve ne zaman biteceğini sorguladım. Şu an bundan
dolayı pişmanım çünkü kalbim epey kırık.
Yine kıyasa
gidiyorum fakat Kızıl Kraliçe’yi okuduğumda yazarın bu kadar acımasız
olabileceğini tahmin edemezdim. Her distopyada olduğu gibi Cam Kılıç’ta da
kayıplar yaşadık ve bu ölümlerden bir tanesi beni dehşet şekilde etkiledi. Kim olduğunu
elbette söylemeyeceğim ama ölümünün ağırlığını taşıyamadım. Anında gözyaşlarım
gözlerimden taşmaya başladı. Ağlamaya başlamam da tıpkı ölümü gibi çok ani ve
kaçınılmaz oldu.
Bu yüzden
yazardan nefret ettiğimi de gizlemeyeceğim. Victoia Aveyard'tan tüm kalbimle nefret ediyorum.
Yüzüm gözyaşlarıyla sırılsıklamdı ama onları silmedim.
Ellerime bakakaldım.
İki renk kanla kaplıydı.
(sf. 398)
Tekrar ediyorum,
Cam Kılıç harika bir kitap değildi. Ama pek çok yönden sarsıcı ve kalp
kırıcıydı. Benim kalbimi çok derinden kırdı.
Ama Julian
haklıydı, herkes herkese ihanet edebilir.
Ve Victoria
Aveyard, benim hayallerime ihanet etti. Onu asla affetmeyeceğim.
Kitabı satın almak için:
