YORUM

Boğazımda koca bir yumru, ne söylesem bilemiyorum. Kitaba büyük, gerçekten büyük bir beklentiyle başlamıştım. Beklentimin ne olduğunu tam olarak bilmiyordum ama çok sevmeyi beklediğim kesindi. Çok sevdim. İnanın kitap içime işledi, her bir cümle kalbime dokundu.

Bu kitap beni çok güldürdü, çok şaşırttı, çok üzdü, âşık etti, nefret ettirdi...

Başlarda ne beklemem gerektiğini bilmiyordum. Güzel bir ilişki vardı, aynı zamanda sırlar vardı. Sırrın ne olduğunu ben biliyordum, adam bilmiyordu. Kız saklıyordu, ben görüyordum. Sonra anladım ki doğru bildiğim de doğru değilmiş. Spoiler vermek istemiyorum, konuyu anlatmak da istemiyorum çünkü o 592 sayfayı burada birkaç cümleye indirgemek, kitaba hakaret olur.

Kimliksiz, beni darmaduman etti. Yüreğim sızlıyor resmen. Özellikle kitabın yarısını geçtikten sonra olayların gelişme şekli... Oradan sonrasında ağladığım çok yer oldu. Ağlatan kitapları sevmem, inanın kalbim acıdığı an fırlatıp atasım geliyor öyle kitapları ama Kimliksiz farklıydı. Sanırım bundan sonra da farklı kalacak. Ama güldüğüm kısımlar da çok oldu. Deryal ve Burcu'nun neşelerinin yanında, Adem ve Şirin'in didişmeleri o kadar keyifliydi ki. Ben yan karakterlere çok önem veririm. Hatta çoğu kitapta ana karakterden çok yan karakterleri sevdiğimi bilirim. Bu yüzden de onların iyi seçilmiş olmasını çok önemsiyorum. Ve Selvi Atıcı bu konuda da hayal kırıklığına uğratmadı. Adem görüp görebileceğiniz en sağlam dostlardan biri; dostunun acısını kendi acısı, mutluluğunu kendi mutluluğu bilen biri.

YORUM
 Kitabın kocaman bir çoğunluğunu yüzümden düşüremediğim kocaman bir gülümsemeyle okudum.
 Süper Dadı'nın içinizi ısıtan, sanki aynı anda sıcak çikolata ve bol tarçınlı sahlep içiyormuşsunuz hissi yaratan, tatlış mı tatlış bir hikâyesi var. Ve karakterleri... Her birine ayrı ayrı âşık oluyorsunuz. Hele o minnak Baler ve Sare...
 Kitabın ana karakteri Efran. Âşık olduğu kadına yakın olabilmek için her fırsatı kolluyor ama Beril'e yaklaşabilmesinin hiçbir yolu yok. Çünkü Beril etrafındaki erkeklere karşı oldukça sağlam bir duvar örmüş, ayrıldığı kocasının ardından kimseyle yakınlık kurmuyor. Dışarıda sergilediği sert maskesini yalnızca eve, dört yaşındaki ikizlerinin yanına döndüğü zaman düşürüyor.

İşte Efran'ın aydınlanma noktası da burası oluyor. Beril'e yakın olmak için dadıların sürekli kaçtığı o minik yaramazlara bakıcılık yapmak için iş başvurusuna gidiyor. Elbette Beril karşısında erkek bir dadı görünce şok oluyor ama Efran'ın 'mesleki geçmişi' çok sağlam 😂
Zorlukla işi kapan Efran da bundan sonra âşık olduğu kadını kendine âşık etmeye çalışıyor. Gerçekten çok samimi, acayip tatlı bir kitap
Ben içtenlikle alıp okumanızı öneririm. Sıcacık karakterleriyle insanı gerçekten kendisine bağlıyor ve su gibi akıp gidiyor.