Gonca'nın Kitaplığı^^

evetherneyse

[KCY 28. Blog Tur] İlginç Olmak Üstüne Bir Manifesto || Holly Bourne | Kitap Yorumu

06:23

alıntı

Sevdiğim Tüm Erkeklere || Jenny Han (Sevdiğim Tüm Erkeklere #1) Kitap Yorumu | Alıntılar

02:22

alıntılar

Genç Elitler || Marie Lu (Genç Elitler #1) Kitap Yorumu | Alıntılar

10:07

cam kılıç

Cam Kılıç || Victoria Aveyard (Kızıl Kraliçe #2) Kitap Yorumu | Alıntılar

15:59

Kitabın Adı: Cam Kılıç

Özgün Adı: Glass Sword

Yazar: Victoria Aveyard

Çeviren: Onur Kınacı Birler

Sayfa Sayısı: 546

Yayınevi: Pegasus Yayınları

Goodreads Puanı: 3,97 (54K+)

Benim Puanım: 4

Arka Kapak

Ben bir kılıcım; şimşekten ve ateşten doğdum. Kalbimin kırılmasından korkmuyorum. Acıdan korkmuyorum. Sadece boşluğa uyanmaktan korkuyorum. Yalnız bir fırtınada tek bir şimşek olmaktan. Ben bir kılıçsam, camdan yapılmışım ve çatlamaya başladığımı hissediyorum. Mare Barrow sadece farklı olduğunu biliyor. Mare'nin kanı, Poyraz'daki sıradan her insanınki gibi kırmızıdır ancak Gümüş yeteneği, yani şimşekleri kontrol etme gücü nedeniyle saray onu gizlemiş ve himayesine almak istediği bir silaha dönüştürmüştür. Genç kız, tahtı ele geçirmek için ona ihanet eden arkadaşı Prens Maven'dan kaçmayı başardığında ise şaşırtıcı bir gerçeği keşfeder: Kendisi gibi farklı olan başkaları da vardır. İntikam arzusuyla dolu ve artık taç giymiş bir kral olan Maven peşindeyken, Mare yeni bir göreve atılır: Kendisi gibi yetenekleri olan Kızıl-Gümüş insanları toplayıp bir ordu kuracaktır. Yükselen bir şafak kadar kızıl, gümüş bir mermiden daha hızlı; zalim yöneticileri devirebilecek kadar güçlü bir ordu. Ancak iktidar tehlikeli bir oyundur ve Mare bedelini artık bilmektedir.

Benim Yorumum

Bu yazıyı saat kaçta okuyorsunuz bilmiyorum ama ben 02:20 itibariyle yazmaya başladım. Gözlerim ağlamaktan hafif şişmiş ve kapanmaya yüz tutmuş durumda. Yapabildiğim tek şey "Neden?" diye sorup isyan etmek.

"Senin... senin aptal olduğunu düşünmüyorum."

"Bu bana şimdiye kadar söylediğin en güzel söz olabilir,"

(sf. 94)

Şunu söylemeliyim, Cam Kılıç mükemmel bir kitap değildi. Olağanüstü derecede güzel de değildi. Her ne kadar olaylar çok hızlı başlamış olsa da kitaba bir anda çöken durgunluk, kitabın ilk yarısını sıkıcılaştırdı. Özellikle 200'lü sayfaların başları gerçekten sıkıcıydı.

Fakat ikinci yarı, resmen, yıktı geçirdi. Daha önce hiçbir kitapta bu denli ağladığımı hatırlamıyor oluşum da cabası.

Bir tıslama, ardından dişlilerin

dönmesi, kabloların titreşmesiyle jetin arkası

bazılarımızın belki de son kez göreceği sabaha açıldı.

(sf. 371)

Kızıl Kraliçe ile Cam Kılıç arasında büyük farklılıklar var. Cam Kılıç'ta kitabın bütününe hâkim olan bir güvensizlik var. Mare ilk kitapta öylesine yaralar almıştı ki, iyileşmelerine şahit olmayı bir yana bırakın, bu yaraların Mare'yi nasıl tükettiğini okuyoruz. Yalnızlaşıyor ve bu yalnızlık onunla beraber okuru da umutsuzluk çukuruna sürüklüyor.

İlk kitapta Julian'ın söylediği bir cümle, etkisini koruyor: “Herkes herkese ihanet edebilir.” Bu cümle, kitabın tamamını ele geçiriyor.

İçimde yanabilecek hiçbir şey kalmamıştı.

(sf. 433)

Pek çok yönden kıyasladığımızda Kızıl Kraliçe’den daha başarılı bir kitaptı. Ne yazık ki başta da belirtmiş olduğum gibi, zaman zaman sıkıldım. Kitabı elime ilk aldığımda kalınlığından dolayı sevinmiş ve daha fazla okuyacağımız için mutlu olmuştum. Okumaya başladığımda ise bayık buldum ve ne zaman biteceğini sorguladım. Şu an bundan dolayı pişmanım çünkü kalbim epey kırık.

Yine kıyasa gidiyorum fakat Kızıl Kraliçe’yi okuduğumda yazarın bu kadar acımasız olabileceğini tahmin edemezdim. Her distopyada olduğu gibi Cam Kılıç’ta da kayıplar yaşadık ve bu ölümlerden bir tanesi beni dehşet şekilde etkiledi. Kim olduğunu elbette söylemeyeceğim ama ölümünün ağırlığını taşıyamadım. Anında gözyaşlarım gözlerimden taşmaya başladı. Ağlamaya başlamam da tıpkı ölümü gibi çok ani ve kaçınılmaz oldu.

Bu yüzden yazardan nefret ettiğimi de gizlemeyeceğim. Victoia Aveyard'tan tüm kalbimle nefret ediyorum.

Yüzüm gözyaşlarıyla sırılsıklamdı ama onları silmedim.

Ellerime bakakaldım.

İki renk kanla kaplıydı.

(sf. 398)

Tekrar ediyorum, Cam Kılıç harika bir kitap değildi. Ama pek çok yönden sarsıcı ve kalp kırıcıydı. Benim kalbimi çok derinden kırdı.

Ama Julian haklıydı, herkes herkese ihanet edebilir.

Ve Victoria Aveyard, benim hayallerime ihanet etti. Onu asla affetmeyeceğim.

Kitabı satın almak için:

Kitapyurdu
D&R
Okuoku

beyza alkoç

Karantina || Beyza Alkoç | Kitap Yorumu

04:27

Kitabın Adı: Karantina

Yazar: Beyza Alkoç

Sayfa Sayısı: 448

Yayınevi: İndigo Kitap

Benim Puanım: 3,5

Arka Kapak

Yıldızları görebilmek için duvarları arasında yaşadığımız evimizden vazgeçtik.

"Sadece bedenlerimizi değil, ruhlarımızı da karantinaya aldılar. Ne bu karantinadan çıkabiliyoruz, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda da birlikte olacağız, ama özgür…Savaş bitti, ve biz sağ kaldık.Savaş bitti, ve biz hâlâ ayaktayız."

Zeynep, yeni okuluna başladığı ilk gün kendini bir felaketin ortasında bulmuştu. Salgın bir hastalık nedeniyle okulu karantinaya alınmış, akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında bulmuştu. Üstelik yalnız değildi, onlar da yanındaydı; mahşerin diğer üç atlısı.

Bu, yalnızca bedenleri değil ruhları da karantinaya alınmış dört kişinin hikâyesi. Bu, onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikâyesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikâyesi. Bu, mahşerin dört atlısının hikâyesi.

Şimdi, bizimle misiniz?

Benim Yorumum

Zeynep'in yeni okulundaki ilk gününde salgın hastalığı tespit edilen bir öğrenci yüzünden okul karantinaya alınıyor ve tanıdık kimsesi olmayan Zeynep, bütün günü bir tuvalet kabininde uyuyarak geçiriyor. Uyandığında ise hava çoktan kararmış oluyor ve tuvaletten çıktığında koridorda bir cesete rastlıyor. Ve olayın diğer görgü tanıkları Onur, Burak ve Mert ile yolu böylece kesişiyor.

Karantina, henüz yayımlanmaya başladığı sıralardan beri takip ettiğim ve çok severek okuduğum bir kitap. Beyza'nın yazmak için iki yılını vermesi gibi, ben de iki yıldır hayatımda konuk ediyorum bu karakterleri. Öylesine benimsedim.

Öncelikle, kitapta -özellikle ilk yarıda zorlama ve çocuksu bulduğum yerler var. Karanterlerin tavırlarında ve cümlelerinde çok net belli ediyor kendini bu zorlamalık, fazla sivriliyor çünkü. Biraz törpülenmesini isterdim.

Sevmediğim ikinci şey ise bütün karakterlerin aynı şekilde konuşması. Zeynep, Onur, Mert, Onur'un babası, okulun müdür yardımcısı, sorgu yapan polis… Bir şeyler anlatırken hepsinin konuşma şekli aynıydı. Kısa cümleler, vurgulanan kelimeler ve olayın hafiften dramatize edilmesi.

Bu iki unsur dışında gizem, aşk, macera, dostluk gibi kavramları bir arada okuyoruz. Ne bütünüyle kasvetli ne de tamamen eğlence üzerine kurgulanmış. Yeri geldi gerildim, korktum; yeri geldi kahkaha attım. Kitapta aşk da yadsınamaz bir unsur fakat ağırlıklı olan her zaman dostluk, bu da kitabın samimiyetini artırdı gözümde. Arkadaşlık kavramını hissederek ve hissettirerek yazmış Beyza, eline sağlık.

Katilin kim olduğunu öğrenme süreci hem okur hem de karakterler için biraz yıpratıcı bir süreç olsa da başarılı sayılırdı, ben katili tahmin edemedim. Bir yere kadar tahmin etmenize olanak olmuyor da zaten, yalnızca bir ipucu çıkıyor karşınıza ve karakterler bu ipucunu güzel değerlendirdi fakat o süreç bir tık daha iyi olabilirdi.

Lafı epey uzattığıma göre hem gizemli, hem eğlenceli olsun, beni hem üzsün hem de mutluluğa boğsun istiyorsanız Karantina önerimdir.

Kitabı satın almak için: